ใครออกเดทกับ พระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร?

พระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร (อังกฤษ: George IV of the United Kingdom หรือ George Augustus Frederick) (12 สิงหาคม ค.ศ. 1762 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 1830) เป็นพระเจ้ากรุงสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์สมัยราชวงศ์ฮันโนเฟอร์ และพระเจ้ากรุงฮันโนเฟอร์ ระหว่างวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1820 จนสวรรคตเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1830

พระเจ้าจอร์จที่ 4 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1762 ที่พระราชวังวินด์เซอร์ บาร์คเชอร์ สหราชอาณาจักร เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าจอร์จที่ 3 กับพระนางชาร์ล็อทเทอ เสกสมรสกับคาโรลีเนอแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล

ระหว่างที่พระราชบิดาประชวรหนักจากโรคที่ขณะนั้นไม่ทราบสาเหตุที่คล้ายกับโรคจิต แต่ในปัจจุบันเชื่อกันว่าทรงเป็นโรคพอร์ฟิเรีย (porphyria) เจ้าชายจอร์จจึงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นเวลา 9 ปี เรียกว่าที่สมัยรีเจนซี จนพระเจ้าจอร์จที่ 3 เสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1820 และเป็นปีที่ได้รับชัยชนะในสงครามนโปเลียน

พระเจ้าจอร์จที่ 4 เป็นพระมหากษัตริย์ที่ดื้อรั้นและมักจะทรงเข้ายุ่งเกี่ยวทางการเมืองโดยเฉพาะการเพิ่มเสรีภาพให้แก่โรมันคาทอลิก แต่ไม่เท่าพระราชบิดา เกือบตลอดสมัยที่ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และสมัยที่ครองราชย์ ผู้ที่ควบคุมรัฐบาลในฐานะนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรคือโรเบิร์ต เจ็นคินสัน เอิร์ลแห่งลิเวอร์พูลที่ 2

พระเจ้าจอร์จที่ 4 เป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ในการที่ทรงใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยตลอดพระชนม์ชีพ ในปี ค.ศ. 1797 ทรงมีน้ำหนักถึง 17 สโตน (111 กิโลกรัม หรือ 245 ปอนด์) ในปี ค.ศ. 1824 เครื่องรัดพระองค์ (corset) ต้องทำสำหรังรอบเอว 50 นิ้ว (127 เซนติเมตร) พระเจ้าจอร์จที่ 4 ไม่ทรงมีความสัมพันธ์ที่ดีนักกับพระราชบิดาและพระมเหสีผู้ที่ทรงห้ามมิให้เข้าพิธีราชาภิเษกของพระองค์ ในระหว่างรัชสมัยของพระองค์ทรงจ้างให้สถาปนิกจอห์น แนช ให้สร้างวังหลวง[1] (Royal Pavilion) ที่หรูหราแบบจินตนาการที่ไบรทตันเมืองริมทะเลทางใต้ของอังกฤษ และบูรณะพระราชวังบัคคิงแฮม และเซอร์เจฟฟรี ไวแอ็ทวิลล์ให้บูรณะปฏิสังขรณ์พระราชวังวินด์เซอร์ และทรงมีอิทธิพลในการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งลอนดอน และ ราชวิทยาลัยแห่งลอนดอน (King's College London)

Olga Alexandrovna Zherebtsova (née Zubova; Russian: Ольга Александровна Жеребцова; 1766–1849), also known as Madame Gerebtzoff, was a Russian aristocrat and socialite, known foremost for her political involvement and love life. She was the sister of the celebrated Zubov brothers, Prince Platon and Counts Nikolay and Valerian.

After her brothers' fall from grace following Catherine II's death, they conspired with Count Pahlen to assassinate her successor Paul whom they viewed as the author of their misfortunes. The conspirators met and discussed their plans at Zherebtsova's house. Some maintain that she appropriated the funds the British government passed through her lover Charles Whitworth, 1st Earl Whitworth to the conspirators. "Once diplomatic relations with England were broken, Whitworth was ordered to leave the capital with all his staff".

Zherebtsova followed Lord Whitworth to England where she was shocked to learn about his prospective betrothal to the widow of John Sackville, 3rd Duke of Dorset. It was rumored that Madame Gerebtzoff extorted from her rival some 10,000 pounds before turning her attention to the Prince Regent, whose mistress she is said to have become. She is even said to have given birth to a natural son, named George Nord, after his purported royal father.

In the declining years of her life, Madame Gerebtzoff returned to the Russian capital, where she again became immersed in court intrigues through her powerful son-in-law, Prince Aleksey Orlov. In the 1840s, she was the patron of Alexander Herzen, who would recall her character and opinions with admiration in his memoirs "My Past and Thoughts":

Like a tree in winter, she maintained the linear outline of her boughs after the leaves had fallen off and the scraggy bare branches had been pinched with cold, all the more clearly demonstrating her magnificent stature, her daring bulk, and the trunk, though white with frost, still stalking lordly and sulkily and braving every tempest and gust.

Elizabeth Conyngham, Marchioness Conyngham (née Denison; 29 March 1770 – 11 October 1861) was an English courtier and noblewoman. She is thought to be the last mistress of George IV of the United Kingdom.

Grace Dalrymple Elliott (c. 1754 – 16 May 1823) was a Scottish courtesan, writer and spy resident in Paris during the French Revolution. She was an eyewitness to events detailed in her memoirs, Journal of my life during the French Revolution (Ma Vie sous la Révolution) published posthumously in 1859. She was mistress, first to the future George IV, by whom she is said to have borne an illegitimate daughter, and then to the Duke of Orléans. Elliott trafficked correspondence and helped condemned Royalists and members of the French nobility escape from the First French Republic during the Reign of Terror. She was arrested several times but managed to avoid the guillotine, and was released following the military coup that ended the Terror and resulted in the execution of Robespierre.

In the acclaimed but widely controversial 2001 film adaptation of her memoirs by French New Wave director Éric Rohmer as The Lady and the Duke, Grace Elliot was played by English actress Lucy Russell.

Mary Robinson (née Darby; 27 November 1757 – 26 December 1800) was an English actress, poet, dramatist, novelist and celebrity figure. She lived in England, in the cities of Bristol and London; she also lived in France and Germany for a time. She enjoyed poetry from the age of seven and started working, first as a teacher and then as an actress, from the age of 14. She wrote many plays, poems and novels. She was a celebrity, gossiped about in newspapers, famous for her acting and writing. During her lifetime she was known as "the English Sappho". She earned her nickname "Perdita" for her role as Perdita (heroine of Shakespeare's The Winter's Tale) in 1779, and was the first public mistress of King George IV while he was still Prince of Wales.