ใครออกเดทกับ Nico?

Christa Päffgen (German pronunciation: [ˈkʁɪsta ˈpɛfɡn̩]; 16 October 1938 – 18 July 1988), known by her stage name Nico, was a German singer, songwriter, actress and model.

Nico had roles in films including Federico Fellini's La Dolce Vita (1960) and Andy Warhol's Chelsea Girls (1966). At the insistence of Warhol, she sang lead on three songs of the Velvet Underground's debut album, The Velvet Underground & Nico (1967). At the same time, she released her debut album, Chelsea Girl (1967), composed of songs written by other musicians. At the suggestion of her friend Jim Morrison, she started writing her own material, using a harmonium, not traditionally a rock instrument. John Cale of the Velvet Underground became her musical arranger and produced The Marble Index (1968), Desertshore (1970), The End... (1974) and other albums.

In the 1980s, Nico toured extensively in Europe, United States, Australia and Japan. After a concert in Berlin in June 1988, she went on holiday in Ibiza, where she died from a cerebral haemorrhage following a bicycling accident.

Lüül, pseudonyme de Lutz Graf-Ulbrich , né le 30 novembre 1952 à Berlin-Charlottenburg, est un auteur-compositeur, chanteur et guitariste allemand.

Philippe Garrel (French: [gaʁɛl]; born 6 April 1948) is a French director, cinematographer, screenwriter, film editor, and producer, associated with the French New Wave movement. His films have won him awards at Cannes Film Festival, Venice Film Festival, and Berlin Film Festival.

อาแล็ง ฟาเบียง มอริส มาร์แซล เดอลง (ฝรั่งเศส: Alain Fabien Maurice Marcel Delon) เป็นนักแสดง ผู้ผลิตภาพยนตร์และนักเขียนและนักร้องและนักธุรกิจชาวฝรั่งเศส–สวิสซึ่งปัจจุบันมีสถานะเป็นพลเมืองฝรั่งเศสและสวิส (เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478) ที่เมืองโซ (Sceaux) จังหวัดโอดแซน แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ไม่ไกลจากปารีส พ่อแม่ของเขา ฟาเบียงและเอดิตหย่ากันตั้งแต่เขายังเด็ก ๆ เพื่อกลับมาแต่งงานกันใหม่ เขามีพี่น้องต่างพ่อ-แม่อีก 3 คน (ชาย 2 หญิง 1) เข้าเรียนโรงเรียนประจำของโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นหนึ่งในหลาย ๆ โรงเรียนของเขา เพราะเขาจะโดนไล่ออกบ่อยครั้งเนื่องจากความเกกมะเหรกเกเร แต่สงสัยเห็นมีแววด้านศาสนา ครั้งหนึ่งครูเคยแนะนำให้เขาไปบวชเรียน

เดอลง ออกจากโรงเรียนตอนอายุ 14 ขวบ และใช้เวลาช่วงสั้น ๆ ทำงานที่ร้านขายเนื้อของพ่อบุญธรรม จากนั้น 3 ปี เขาไปเกณฑ์เป็นทหาร และในปี ค.ศ. 1953 เขาถูกส่งตัวไปรบในสงครามอินโดจีนครั้งแรก โดยเดอลงเป็นทหารอยู่กว่า 11 เดือน ซึ่งในจำนวนมี 5 เดือนที่เขาอยู่ในห้องขัง จากความผิดเรื่องระเบียบวินัย จนโดนขับออกจากกองทัพ เขาเลยกลับไปปารีส เงินทองก็ไม่มี ทำงานทุกอย่างตามแต่คนจะจ้าง ทั้งบริกร คนเฝ้าประตู และพนักงานขาย ระหว่างนี้เอง เขาได้พบดาราสาว บรีฌิต โอแบร์ และไปงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองกาน กับเธอเป็นก้าวแรกสู่วงการแสดงของเขา ที่กาน เดอลงไปเตะตาแมวมองคนดังอย่างเดวิด โอ. เซลซ์นิก ซึ่งพาเขาไปทดสอบหน้ากล้อง ผลออกมาเป็นที่พอใจ เดอลงเลยได้รับสัญญาเล่นหนัง และเรียนภาษาอังกฤษ เขากลับไปเรียนภาษาที่ปารีส และได้พบผู้กำกับอีฟว์ อาเลแกร ที่กล่อมเขาให้อยู่เล่นหนังที่ฝรั่งเศสดีกว่า ซึ่งเซลซ์นิกก็ยินยอมให้เดอลงยกเลิกสัญญา และอาเลแกรให้เขาเล่นหนังเรื่องแรก Quand la femme s'en mêle ตามด้วยหนังตลกเรื่อง Faibles Femmes หนังเรื่องแรกของเขาที่ฉายในอเมริกาและประสบความสำเร็จด้วย

• ค.ศ. 1960 เดอลงเล่น Purple Noon ของผู้กำกับฯ เรอเน เกลม็อง ซึ่งสร้างจากนวนิยาย The Talented Mr. Ripley และได้รับเสียงวิจารณ์ในเชิงบวกอย่างมาก ก่อนที่จะประสบความสำเร็จตามมาติด ๆ ใน Rocco and His Brothers และ 4 ปีต่อมา เดอลงหันไปเน้นการแสดงละครเวที และเขาได้ตั้งบริษัทหนังขึ้นเป็นตัวตนชื่อว่า "Delbeau Production" ร่วมกับฌอร์ฌ โบม ก่อนแยกตัวมาตั้งบริษัทดูแลคนเดียว Adel เล่นหนังเปิดตัวบริษัทเรื่อง Jeff ก่อนดังเปรี้ยงปร้างกับงานเรื่อง Borsalino ภาพยนตร์ที่ทำรายได้มากที่สุดเป็นประวัติการณ์ของฝรั่งเศสตอนนั้น

• ค.ศ. 1973 เดอลงควงคู่นักร้องสาว ดาลีดา ร้องเพลง Paroles, paroles จนดังขจรขจายทั้งในฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และแคนาดา และหลาย ๆ ประเทศ และหลังเล่นหนังเรื่อง Notre histoire (1984) เดอลงได้รับรางวัลเซซาร์ (เปรียบเสมือนรางวัลออสการ์ของฝรั่งเศส) ก่อนจะมีหนังที่ไม่ประสบความสำเร็จอีกเป็นชุด ๆ ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ถึงช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 และหลังความล้มเหลวใน Une chance sur deux เดอลงก็ประกาศลาวงการในปี ค.ศ. 1997 โดยกลับมารับงานแสดงบ้างเป็นบางครั้งบางคราว

Lewis Brian Hopkin Jones (28 February 1942 – 3 July 1969) was an English musician and one of the founders of the Rolling Stones. Initially a slide guitarist, he went on to play electric guitar, sing backing vocals and play a wide variety of instruments on Rolling Stones recordings and in concerts.

After he founded the Rolling Stones as a British blues outfit in 1962 and gave the band its name, Jones's fellow band members Keith Richards and Mick Jagger began to take over the band's musical direction, especially after they became a successful songwriting team.

When Jones developed alcohol and drug problems, his performance in the studio became increasingly unreliable, leading to a diminished role within the band he had founded. In June 1969, the Rolling Stones dismissed Jones; guitarist Mick Taylor took his place in the group. Less than a month later, Jones died by drowning at the age of 27 in the swimming pool at his home at Cotchford Farm, East Sussex. His death was referenced in songs by many other pop bands, and Pete Townshend and Jim Morrison wrote poems about it. In 1989, he was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame as a member of the Rolling Stones.