ใครออกเดทกับ Marie Anne de Coislin?

Marie Anne de Coislin (1732-1817), was a French aristocrat, known as the mistress to King Louis XV in 1755. She was the king's Petite maîtresse (unofficial mistress), not his Maîtresse-en-titre (official mistress).

She was the daughter of the marquis Louis de Mailly (1696-1767) and the lady-in-waiting Anne Françoise Elisabeth Arbaleste de Melun and married in 1750 to the duke Charles Georges René du Cambout de Coislin (d. 1771), but they separated early on and she moved back with her parents.

In 1755, Louis François, Prince of Conti launched her as his candidate to replace Madame de Pompadour as official mistress of the king. She was the first serious candidate to be put up against Madame de Pompadour since Charlotte Rosalie de Choiseul-Beaupré, and she was also to be the last. She did succeed to be the secret lover of the king, which attracted some attention at court. She became known as l'altière Vasthi. Ultimately, however, the plot failed, and she was ousted from court by Madame de Pompadour. After this, there was no more serious rival to replace Madame de Pompadour, and the king mainly settled with his unofficial lovers at the Parc-aux-Cerfs.

Marie Anne de Coislin had affairs with the Prince de Conti and the count de Coigny, and was claimed to have had affairs with Christian VI of Denmark-Norway, Gustav III of Sweden and Peter III of Russia. It is unknown if these rumours where true, but Christian VI and Gustav III did visit her during their visits to Paris, which attracted attention at the time.

She did not leave France during the French Revolution, but lived as a servant in Rouen, Brittany, and Vendée during the Reign of Terror. After the fall of Robespierre, she resumed her former life and property. She remarried in 1793 to Louis-Marie duc de Mailly (d. 1795).

พระเจ้ากุสตาฟที่ 3 แห่งสวีเดน (สวีเดน: Gustav III; 24 มกราคม [ตามปฏิทินเก่า: 13 มกราคม] ค.ศ. 1746 – 29 มีนาคม ค.ศ. 1792)^{หมายเหตุเรื่องวันที่} มีอีกพระนามว่า กุสตาวุสที่ 3 (ละติน: Gustavus III) เป็นกษัตริย์แห่งสวีเดนระหว่าง ค.ศ. 1771 จนถูกลอบปลงพระชนม์ในใน ค.ศ. 1792 ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าอดอล์ฟ เฟรดริกแห่งสวีเดน กับสมเด็จพระราชินีลูอีเซอ อุลรีเคอแห่งสวีเดน

กุสตาฟเป็นผู้คัดค้านอย่างเปิดเผยต่อสิ่งที่พระองค์เห็นว่าเป็นการละเมิดสิทธิพิเศษทางการเมืองที่ชนชั้นขุนนางยึดครองนับตั้งแต่การสรรคตของพระเจ้าคาร์ลที่ 12 ในมหาสงครามเหนือ การยึดอำนาจรัฐบาลผ่านรัฐประหารที่มีชื่อว่าการปฏิวัติสวีเดนใน ค.ศ. 1772 ซึ่งทำให้ยุคแห่งเสรีภาพสิ้นสุดลง

กุสตาฟในฐานะชื่นชมวอลแตร์ รับรองให้ชาวคาทอลิกและชาวยิวในสวีเดนเป็นเรื่องถูกกฎหมาย และทรงตั้งพระราชบัญญัติการปฏิรูปที่ครอบคลุมโดยกว้าง เพื่อมุ่งเป้าไปที่เสรีนิยมทางเศรษฐกิจ การปฏิรูปสังคม และการจำกัดการทรมานและโทษประหารชีวิตในหลายกรณี พ.ร.บ.เสรีภาพสื่อมวลชนใน ค.ศ. 1766 ที่ได้รับเสียงชื่นชม กลับถูกจำกัดอย่างรุนแรงด้วยการแก้ไขเพิ่มเติมใน ค.ศ. 1774 และ 1792 ที่มีผลให้สื่ออิสระดับสูญไป

ใน ค.ศ. 1777 กุสตาฟที่ 3 เป็นประมุขแห่งรัฐที่เป็นกลางอย่างเป็นทางการคนแรกของโลกที่ให้การรับรองสหรัฐ ในช่วงที่ทำสงครามประกาศเอกราชจากบริเตนใหญ่ กองทัพสวีเดนเข้าพัวพันกับฝ่ายอาณานิคมจำนวนพันกว่านาย ซึ่งส่วนใหญ่เข้าผ่านกองกำลังสำรวจฝรั่งเศส กุสตาฟฟื้นฟูอาณานิคมโพ้นทะเลของสวีเดนในทวีปอเมริกา (แม้เป็นเพียงเชิงสัญลักษณ์) ผ่านการเข้าซื้อกิจการในแซ็ง-บาร์เตเลมีเมื่อ ค.ศ. 1784 และมีกำไรส่วนพระองค์จากการค้าทาสข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกอย่างมหาศาล

จักรพรรดิปิออตร์ที่ 3 (10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1728 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1762) นามเดิมคือ คาร์ล เพเทอร์ อูลริช แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ก็อททอร์พ (เยอรมัน: Karl Peter Ulrich von Schleswig-Holstein-Gottorp) เป็นเจ้าชายเยอรมันจากฮ็อลชไตน์ พระองค์ประสูติที่เมืองคีล ทรงเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบเยอรมัน และทรงถือองค์ว่าเป็นชนชาวเยอรมัน (ถึงแม้มารดาเป็นเจ้าหญิงรัสเซีย) พระองค์ไม่โปรดรัสเซียและตรัสภาษารัสเซียแทบไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ เมื่อได้ครองราชสมบัติรัสเซียเพียงไม่กี่เดือนจึงถูกมเหสียึดอำนาจ

Louis XV (15 February 1710 – 10 May 1774), known as Louis the Beloved (French: le Bien-Aimé), was King of France from 1 September 1715 until his death in 1774. He succeeded his great-grandfather Louis XIV at the age of five. Until he reached maturity (then defined as his 13th birthday) in 1723, the kingdom was ruled by his grand-uncle Philippe II, Duke of Orléans, as Regent of France. Cardinal Fleury was chief minister from 1726 until his death in 1743, at which time the king took sole control of the kingdom.

His reign of almost 59 years (from 1715 to 1774) was the second longest in the history of France, exceeded only by his predecessor, Louis XIV, who had ruled for 72 years (from 1643 to 1715). In 1748, Louis returned the Austrian Netherlands, won at the Battle of Fontenoy of 1745. He ceded New France in North America to Great Britain and Spain at the conclusion of the disastrous Seven Years' War in 1763. He incorporated the territories of the Duchy of Lorraine and the Corsican Republic into the Kingdom of France. Historians generally criticize his reign and maintain that his incompetence and extravagance weakened France, depleted the treasury, discredited the absolute monarchy, and diminished the country's reputation internationally. However, a minority of scholars argue that he was popular during his lifetime, but that his reputation was later blackened by revolutionary propaganda. His grandson and successor Louis XVI inherited a kingdom on the brink of financial disaster and gravely in need of political reform, laying the groundwork for the French Revolution of 1789.