ใครออกเดทกับ Gilbert Bécaud?

Gilbert Bécaud , né François Gilbert Léopold Silly le 24 octobre 1927 à Toulon et mort le 18 décembre 2001 à Boulogne-Billancourt, est un chanteur, compositeur et pianiste français.

Au cours de sa carrière, il se produit trente trois fois sur la scène de l'Olympia, où il gagne son surnom de « Monsieur 100 000 volts » en raison de son sens du swing, du fait des passions qu'il soulevait dans son sillage et de ses fans qui, souvent, à ses débuts, cassaient par enthousiasme les fauteuils. Il laisse l'image d'un homme énergique, toujours en mouvement. Sa cravate à pois, ses quelque neuf cents chansons et sa main sur l'oreille (un geste spontané, de l'ordre du tic), sont d’autres images spécifiques qui ont marqué les esprits.

Mes mains, Nathalie, Le Jour où la pluie viendra, Je t'appartiens et Et maintenant s'inscrivent parmi les grandes chansons de l'artiste. Sa carrière internationale lui permet d'enregistrer ses chansons en anglais, allemand, italien et espagnol.

Plusieurs de ses compositions s'imposent à l'étranger, notamment aux États-Unis (What Now My Love pour Et maintenant, Let It Be Me…).

Janet Edith Woollacott (4 November 1939 – 13 November 2011) was a British-born French singer and dancer. She began dancing in the early 1960s, working on the Côte d'Azur, and launched her singing career in 1969. She released a few solo singles and later sang with the group Stone Age, alongside her fourth husband, Dominique Perrier. She was previously married to Claude François, Jean-Paul Barkoff, and Jean Sarrus. She also had a relationship of several years with Gilbert Bécaud, with whom she had one daughter, her only child. Woollacott died after a long illness on 13 November 2011.

บรีฌิต อาน-มารี บาร์โด (ฝรั่งเศส: Brigitte Anne-Marie Bardot, ฝรั่งเศส: [bʁiʒit anmaʁi baʁdo]; 28 กันยายน ค.ศ. 1934 – 28 ธันวาคม ค.ศ. 2025) มักเรียกด้วยอักษรต้นของเธอว่า เบ.เบ. เป็นนักแสดงหญิง นักร้อง นางแบบ และนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสัตว์ชาวฝรั่งเศส เธอเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์การปฏิวัติทางเพศที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุด และได้รับชื่อเสียงระดับนานาชาติจากการรับบทตัวละครที่เกี่ยวข้องกับวิถีชีวิตแบบเฮโดนิซึม แม้ว่าเธอจะถอนตัวจากวงการบันเทิงใน ค.ศ. 1973 แต่เธอยังคงเป็นไอคอนสำคัญในวัฒนธรรมป๊อป เธอปรากฏในภาพยนตร์ 47 เรื่อง แสดงในมิวสิคัลหลายเรือง และบันทึกเพลงมากกว่า 60 เพลง เธอได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ใน ค.ศ. 1985

หลังเกษียณจากการแสดงใน ค.ศ. 1973 บาร์โดกลายเป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสัตว์และก่อตั้งมูลนิธิบรีฌิต บาร์โด เธอเป็นที่รู้จักจากบุคลิกที่แข็งแกร่ง ความตรงไปตรงมา สุนทรพจน์เกี่ยวกับสวัสดิภาพสัตว์ และการสนับสนุนมุมมองฝ่ายขวาจัดมาอย่างยาวนาน เธอถูกปรับสองครั้งในข้อหาดูหมิ่นสาธารณะ และห้าครั้งในข้อหายุยงให้เกิดความเกลียดชังทางเชื้อชาติ จากการวิพากษ์วิจารณ์ชาวมุสลิมในประเทศฝรั่งเศสและเรียกชาวเกาะเรอูว์นียงว่า "คนป่าเถื่อน" เธอตอบว่า: "ฉันไม่เคยตั้งใจที่จะทำร้ายใคร มันไม่ใช่ลักษณะนิสัยของฉัน [...] ในหมู่ชาวมุสลิม ฉันคิดว่ามีบางคนที่ดีมากและบางคนก็เป็นพวกอันธพาล เหมือนกับทุกที่" บาร์โดอยู่ในทำเนียบผู้ได้รับรางวัลโกลบอลไฟฟ์ฮันเดรดโรลออฟออเนอร์ของโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ นอกจากนี้เธอยังได้รับรางวัลและเกียรติยศอื่นอีกมากมายจากทั้งองค์การยูเนสโกและมวลชนเพื่อการปฏิบัติต่อสัตว์อย่างมีจริยธรรม (เพตา)