ใครออกเดทกับ Anne Louise Germaine de Staël?

Anne Louise Germaine de Staël-Holstein (French: [an lwiz ʒɛʁmɛn də stal ɔlstajn]; born Anne Louise Germaine Necker; 22 April 1766 – 14 July 1817), commonly known as Madame de Staël ( də-STAHL; French: [madam də stal]), was a prominent French novelist, woman of letters, philosopher, and political theorist in both Parisian and Genevan intellectual circles. She was the daughter of banker and French finance minister Jacques Necker and Suzanne Curchod, a respected salonist and writer. Throughout her life, she held a moderate stance during the tumultuous periods of the French Revolution and the Napoleonic era, persisting until the time of the French Restoration.

Her presence at critical events such as the Estates General of 1789 and the 1789 Declaration of the Rights of Man and of the Citizen underscored her engagement in the political discourse of her time. However, Madame de Staël faced exile for extended periods: initially during the Reign of Terror and subsequently due to personal persecution by Napoleon. She claimed to have discerned the tyrannical nature and ambitions of his rule ahead of many others.

During her exile, she fostered the Coppet group, a network that spanned across Europe, positioning herself at its heart. Her literary works, emphasizing individuality and passion, left an enduring imprint on European intellectual thought. De Staël's repeated championing of Romanticism contributed significantly to its widespread recognition.

Within her work, de Staël not only advocates for the necessity of public expression but also sounds cautionary notes about its potential hazards.

ชาร์ล มอริส เดอ ตาแลร็อง-เปรีกอร์ (ฝรั่งเศส: Charles Maurice de Talleyrand-Périgord) หรือได้รับยศในปี 1806 เป็น เจ้าชายแห่งเบแนว็อง (Prince de Bénévent) เป็นนักการเมือง, นักการทูตและพระชาวฝรั่งเศส หลังจากจบการศึกษาด้านเทววิทยา ในปี 1780 เขาก็ได้ดำรงตำแหน่งพระราชาคณะ และเป็นผู้แทนของราชสำนักในการปกครองสังฆมณฑลคาทอลิกในฝรั่งเศส เขาประสบความสำเร็จอย่างสูงสุดในราชสำนักฝรั่งเศส และได้เป็นรัฐมนตรีว่าการต่างประเทศหรือตำแหน่งทางการทูตที่สำคัญหลายครั้ง ระยะเวลารับราชการของเขากินเวลายาวนานตั้งแต่ราชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ผ่านช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสเข้าสู่รัชกาลจักรพรรดินโปเลียน และสิ้นสุดในรัชกาลพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1

ตาแลร็องเป็นมันสมองด้านการทูตในช่วงที่นโปเลียนเรืองอำนาจและฝรั่งเศสสามารถพิชิตดินแดนมากมายในทวีปยุโรป แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว งานของตาแลร็องคืองานด้านสันติภาพ โดยการเจรจาสงบศึกระหว่างฝรั่งเศสกับประเทศต่างๆ อาทิ เขาสามารถเจรจาสงบศึกกับออสเตรียในปี 1801 ผ่านสนธิสัญญาลูว์เนวีล และกับอังกฤษในปี 1802 ผ่านสนธิสัญญาอาเมียง แม้ตาแลร็องจะไม่สามารถยับยั้งสงครามให้ปะทุขึ้นมาใหม่ในปี 1803 แต่ก่อนปี 1805 เขาสามารถโน้มน้าวนโปเลียนไม่ให้ทำสงครามกับออสเตรีย, ปรัสเซีย และ รัสเซีย แม้เขาจะลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีการต่างประเทศในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1807 แม้ตาแลร็องยังคงได้รับความเชื่อใจจากนโปเลียน แต่เขาร่วมวางแผนอย่างลับๆเพื่อสกัดนโปเลียนโดยการเจรจาลับกับซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียและรัฐมนตรีเมทเทอร์นิชของออสเตรีย จนกระทั่งเมื่อนโปเลียนสิ้นอำนาจในปี 1814 ตาแลร็องเข้ามารับผิดชอบด้านการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงตามหลักกฎหมาย นอกจากนี้ ตาแลร็องยังมีบทบาทสำคัญในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาระหว่างปี 1814-15 ด้วย

Henri-Benjamin Constant de Rebecque (25 October 1767 – 8 December 1830), or simply Benjamin Constant, was a Swiss and French political thinker, activist and writer on political theory and religion.

A committed republican from 1795, Constant backed the coup d'état of 18 Fructidor (4 September 1797) and the following one on 18 Brumaire (9 November 1799). He became the leader of the Liberal opposition in 1800, during the Consulate. Having upset Napoleon and left France to go to Switzerland then to the Kingdom of Saxony, Constant nonetheless sided with him during the Hundred Days, drafting the Charter of 1815, and became politically active again during the Bourbon Restoration. He was elected to the Chamber of Deputies in 1818 and remained in office until his death in 1830. As the head of the Liberal opposition, known as Indépendants, Constant was one of the most notable orators of the Chamber as a proponent of the parliamentary system. During the July Revolution, he was a supporter of Louis Philippe I ascending the throne.

Besides his numerous essays on political and religious themes, Constant also wrote on romantic love. His autobiographical Le Cahier rouge (1807) gives an account of his love for Madame de Staël, whose protégé and collaborator he became, especially in the Coppet circle, and a successful novella, Adolphe (1816), are good examples of his work on this topic.

Constant was a fervent liberal of the early 19th century. He refined the concept of liberty, defining it as a condition of existence that allowed the individual to turn away interference from the state or society.