ใครออกเดทกับ อาแล็ง เดอลง?

อาแล็ง ฟาเบียง มอริส มาร์แซล เดอลง (ฝรั่งเศส: Alain Fabien Maurice Marcel Delon) เป็นนักแสดง ผู้ผลิตภาพยนตร์และนักเขียนและนักร้องและนักธุรกิจชาวฝรั่งเศส–สวิสซึ่งปัจจุบันมีสถานะเป็นพลเมืองฝรั่งเศสและสวิส (เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478) ที่เมืองโซ (Sceaux) จังหวัดโอดแซน แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ไม่ไกลจากปารีส พ่อแม่ของเขา ฟาเบียงและเอดิตหย่ากันตั้งแต่เขายังเด็ก ๆ เพื่อกลับมาแต่งงานกันใหม่ เขามีพี่น้องต่างพ่อ-แม่อีก 3 คน (ชาย 2 หญิง 1) เข้าเรียนโรงเรียนประจำของโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นหนึ่งในหลาย ๆ โรงเรียนของเขา เพราะเขาจะโดนไล่ออกบ่อยครั้งเนื่องจากความเกกมะเหรกเกเร แต่สงสัยเห็นมีแววด้านศาสนา ครั้งหนึ่งครูเคยแนะนำให้เขาไปบวชเรียน

เดอลง ออกจากโรงเรียนตอนอายุ 14 ขวบ และใช้เวลาช่วงสั้น ๆ ทำงานที่ร้านขายเนื้อของพ่อบุญธรรม จากนั้น 3 ปี เขาไปเกณฑ์เป็นทหาร และในปี ค.ศ. 1953 เขาถูกส่งตัวไปรบในสงครามอินโดจีนครั้งแรก โดยเดอลงเป็นทหารอยู่กว่า 11 เดือน ซึ่งในจำนวนมี 5 เดือนที่เขาอยู่ในห้องขัง จากความผิดเรื่องระเบียบวินัย จนโดนขับออกจากกองทัพ เขาเลยกลับไปปารีส เงินทองก็ไม่มี ทำงานทุกอย่างตามแต่คนจะจ้าง ทั้งบริกร คนเฝ้าประตู และพนักงานขาย ระหว่างนี้เอง เขาได้พบดาราสาว บรีฌิต โอแบร์ และไปงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองกาน กับเธอเป็นก้าวแรกสู่วงการแสดงของเขา ที่กาน เดอลงไปเตะตาแมวมองคนดังอย่างเดวิด โอ. เซลซ์นิก ซึ่งพาเขาไปทดสอบหน้ากล้อง ผลออกมาเป็นที่พอใจ เดอลงเลยได้รับสัญญาเล่นหนัง และเรียนภาษาอังกฤษ เขากลับไปเรียนภาษาที่ปารีส และได้พบผู้กำกับอีฟว์ อาเลแกร ที่กล่อมเขาให้อยู่เล่นหนังที่ฝรั่งเศสดีกว่า ซึ่งเซลซ์นิกก็ยินยอมให้เดอลงยกเลิกสัญญา และอาเลแกรให้เขาเล่นหนังเรื่องแรก Quand la femme s'en mêle ตามด้วยหนังตลกเรื่อง Faibles Femmes หนังเรื่องแรกของเขาที่ฉายในอเมริกาและประสบความสำเร็จด้วย

• ค.ศ. 1960 เดอลงเล่น Purple Noon ของผู้กำกับฯ เรอเน เกลม็อง ซึ่งสร้างจากนวนิยาย The Talented Mr. Ripley และได้รับเสียงวิจารณ์ในเชิงบวกอย่างมาก ก่อนที่จะประสบความสำเร็จตามมาติด ๆ ใน Rocco and His Brothers และ 4 ปีต่อมา เดอลงหันไปเน้นการแสดงละครเวที และเขาได้ตั้งบริษัทหนังขึ้นเป็นตัวตนชื่อว่า "Delbeau Production" ร่วมกับฌอร์ฌ โบม ก่อนแยกตัวมาตั้งบริษัทดูแลคนเดียว Adel เล่นหนังเปิดตัวบริษัทเรื่อง Jeff ก่อนดังเปรี้ยงปร้างกับงานเรื่อง Borsalino ภาพยนตร์ที่ทำรายได้มากที่สุดเป็นประวัติการณ์ของฝรั่งเศสตอนนั้น

• ค.ศ. 1973 เดอลงควงคู่นักร้องสาว ดาลีดา ร้องเพลง Paroles, paroles จนดังขจรขจายทั้งในฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และแคนาดา และหลาย ๆ ประเทศ และหลังเล่นหนังเรื่อง Notre histoire (1984) เดอลงได้รับรางวัลเซซาร์ (เปรียบเสมือนรางวัลออสการ์ของฝรั่งเศส) ก่อนจะมีหนังที่ไม่ประสบความสำเร็จอีกเป็นชุด ๆ ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 ถึงช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 และหลังความล้มเหลวใน Une chance sur deux เดอลงก็ประกาศลาวงการในปี ค.ศ. 1997 โดยกลับมารับงานแสดงบ้างเป็นบางครั้งบางคราว

Brigitte Auber (French pronunciation: [bʁiʒit obɛʁ]; born Marie-Claire Cahen de Labzac [maʁi klɛʁ kaʔɛn də labzak], 27 April 1925) is a French actress who has worked on stage, film and television in Europe.

Michèle Cordoue est une actrice française, de son vrai nom Andrée Louise Marie Bonnet, née le 31 décembre 1920 à Paris 19^e, morte le 23 mai 1987 à Jouars-Pontchartrain (Yvelines).

Rosemarie Magdalena Albach, dite Romy Schneider (/ʁomi ʃnɛdɛʁ/ ; en allemand /ˈʁomi ˈʃnaɪdɐ/), est une actrice germano-française, née le 23 septembre 1938 à Vienne et morte le 29 mai 1982 à Paris.

Vers l'âge de 15 ans elle commence sa carrière d'actrice dans le genre Heimatfilm. De 1955 à 1957 puis en 1973, elle interprète l'impératrice Élisabeth d'Autriche, surnommée « Sissi », dans quatre films — Sissi (1955), Sissi impératrice (1956) Sissi face à son destin (1957), et Ludwig : Le Crépuscule des dieux (1973) — qui lui valent succès et reconnaissance internationale.

En 1958, sur le tournage de Christine de Pierre Gaspard-Huit, Romy Schneider rencontre Alain Delon. À l’issue du film, elle choisit de rester auprès de lui malgré l’hostilité de son entourage et d’une partie de son public germanophone. Le couple s’installe en France, se fiance et devient l’un des plus célèbres du cinéma européen, jusqu’à sa séparation en 1963. La même année, elle tourne dans Le Cardinal d’Otto Preminger, une production hollywoodienne qui lui vaut une nomination aux Golden Globes.

Sa carrière connaît un ralentissement à la fin des années 1960, mais Alain Delon contribue à son retour en la faisant engager dans La Piscine de Jacques Deray (1969). Le succès du film relance pleinement sa trajectoire et ouvre les années 1970, qui marquent l’apogée de sa carrière. Schneider devient l’une des actrices les plus appréciées et sollicitées du cinéma français. Elle participe à plusieurs classiques et collabore notamment à cinq reprises avec Claude Sautet, dans Les Choses de la vie (1970), Max et les ferrailleurs (1971), César et Rosalie (1972) ou encore Une histoire simple (1978), qui lui vaut son second César de la meilleure actrice. Elle avait déjà reçu le tout premier César féminin pour L’Important c’est d’aimer (1975) d’Andrzej Żuławski. Entre 1976 et 1980, elle cumule plusieurs nominations aux César : en 1977 pour Une femme à sa fenêtre (1976), en 1980 pour Clair de femme (1979), et à titre posthume en 1983 pour La Passante du Sans-Souci (1982) qui sort quelques semaines avant sa disparition. Parmi ses autres films marquants de cette période figure Le Vieux Fusil (1975) de Robert Enrico, qui rencontre un grand succès public et critique.

En 1981, la mort accidentelle de son fils David à l'âge de 14 ans est un choc profond. Le 29 mai 1982, Romy Schneider est retrouvée morte dans son appartement parisien à l'âge de 43 ans

En 2008, l’Académie des César lui rend hommage en lui décernant, à titre posthume, un César d’honneur, remis par Alain Delon.

Christa Päffgen (German pronunciation: [ˈkʁɪsta ˈpɛfɡn̩]; 16 October 1938 – 18 July 1988), known by her stage name Nico, was a German singer, songwriter, actress and model.

Nico had roles in films including Federico Fellini's La Dolce Vita (1960) and Andy Warhol's Chelsea Girls (1966). At the insistence of Warhol, she sang lead on three songs of the Velvet Underground's debut album, The Velvet Underground & Nico (1967). At the same time, she released her debut album, Chelsea Girl (1967), composed of songs written by other musicians. At the suggestion of her friend Jim Morrison, she started writing her own material, using a harmonium, not traditionally a rock instrument. John Cale of the Velvet Underground became her musical arranger and produced The Marble Index (1968), Desertshore (1970), The End... (1974) and other albums.

In the 1980s, Nico toured extensively in Europe, United States, Australia and Japan. After a concert in Berlin in June 1988, she went on holiday in Ibiza, where she died from a cerebral haemorrhage following a bicycling accident.

Iolanda Cristina Gigliotti (Italian: [joˈlanda kriˈstiːna dʒiʎˈʎɔtti]; 17 January 1933 – 3 May 1987), professionally known as Dalida (French: [dalida], Italian: [daliˈda]; Arabic: داليدا), was an Italian naturalized French singer and actress. Throughout her international career, Dalida sold more than 140 million records worldwide. Some of her best known songs include "Bambino", "Ciao amore, ciao", "Gigi l'amoroso", "Il venait d'avoir 18 ans", "Laissez-moi danser", "Salma ya salama", "Helwa ya baladi", "Mourir sur scène", and "Paroles, paroles" featuring spoken word by film star Alain Delon.

Initially an actress, she made her debut in the film A Glass and a Cigarette by Niazi Mustapha in 1955. A year later, having signed with the Barclay record company, Dalida achieved her first success as a singer with "Bambino". Following this, she became the top-selling recording artist in France between 1957 and 1961. Her music charted in many countries in Europe and Latin America. She collaborated with singers such as Julio Iglesias, Charles Aznavour, Johnny Mathis and Petula Clark.

Although she made a few films during her career as a singer, she effectively reconnected with cinema with The Sixth Day, a film by Youssef Chahine released in 1986. In France, although the film was hailed by critics, it was a commercial failure.

Dalida was deeply disturbed by the suicide of her partner Luigi Tenco in 1967. Despite this, she forged ahead with her career, forming the record label International Show with her brother Orlando, recording more music and performing at concerts and music competitions. After struggling with bouts of depression for many years, Dalida died by suicide from a drug overdose in 1987.

Nathalie Delon (born Francine Canovas, also known as Nathalie Barthélémy; 1 August 1941 – 21 January 2021) was a French actress, model, film director and writer. In the 1960s, Nathalie was regarded as one of the most beautiful women in the world and in the 1970s, she was considered a French sex symbol. She is well known for her first acting role, appearing opposite her husband, actor Alain Delon, in the neo-noir film Le Samouraï directed by Jean-Pierre Melville (1967). She appeared in 30 films and directed two others. Nathalie was also credited as the muse of the Rolling Stones.

Mireille Darc, née Mireille Aigroz le 15 mai 1938 à Toulon (France), et morte le 28 août 2017 dans le 8^e arrondissement de Paris (France), est une actrice, réalisatrice et chanteuse française.

Elle joue dans 56 films, interprétant souvent des rôles de femme libérée et sexy, qui la hissent au statut de sex-symbol. Elle est pendant quinze ans la compagne d'Alain Delon et plusieurs fois sa partenaire à l'écran. Elle s'investit également dans des associations humanitaires, en vue notamment d'améliorer la condition féminine.

Maddly Bamy, née en 1943 à Pointe-à-Pitre en Guadeloupe, est une danseuse, écrivaine et actrice française. Elle a fait partie de la formation de Claude François, « les Claudettes » et a eu pour compagnons Alain Delon et Jacques Brel.

Anne Parillaud (French: [an paʁijo]; born 6 May 1960) is a French actress who has been active since 1977, who is best known internationally for playing the title character in Luc Besson's film La Femme Nikita.

Rosalie van Breemen est une mannequin, présentatrice de télévision et journaliste néerlandaise, née le 2 août 1966 à Utrecht aux Pays-Bas. Elle est notamment connue pour sa relation avec Alain Delon, puis son mariage avec l'homme d'affaires Alain Afflelou.