ใครออกเดทกับ พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส?

พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (ฝรั่งเศส: Henri IV; 13 ธันวาคม ค.ศ. 1553 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1610) ทรงเป็นที่รู้จักในชื่อเรียกขานทั่วไปว่า พระเจ้าอ็องรีผู้ทรงธรรม (le Bon Roi Henri) หรือ พระเจ้าอ็องรีมหาราช (Henri le Grand) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์ (นามว่า พระเจ้าเอนริเกที่ 3) ตั้งแต่ ค.ศ. 1572 และพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสตั้งแต่ ค.ศ. 1589 ถึง 1610 พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกที่มาจากราชวงศ์บูร์บง สาขาย่อยจากสายเลือดราชวงศ์กาเปเซียง พระองค์ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 1610 โดยฟร็องซัว ราวายัก ผู้คลั่งศาสนานิกายคาทอลิก และได้รับการสืบทอดต่อจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 พระราชโอรสของพระองค์

พระองค์ทรงเป็นโอรสของ อ็องตวนแห่งบูร์บง ดุกแห่งว็องโดม และสมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 3 แห่งนาวาร์ อ็องรีเข้าพิธีบัพติศมาเป็นชาวคาทอลิก แต่ได้รับการเลี้ยงดูจากความศรัทธาโปรเตสแตนต์โดยพระมารดา พระองค์ทรงสืบราชบังลังก์แห่งนาวาร์ใน ค.ศ. 1572 เมื่อพระมารดาทรงสวรรคต ในฐานะที่ทรงเป็นอูว์เกอโน พระเจ้าอ็องรีทรงมีส่วนเกี่ยวข้องในสงครามศาสนาของฝรั่งเศส แทบจะไม่รอดพ้นจากการถูกลอบปลงพระชนม์ในการสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว ต่อมาพระองค์ทรงนำกองทัพโปรเตสแตนต์ต่อต้านกองทัพหลวง

พระเจ้าอ็องรีที่ 4 และพระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ผู้อยู่ในตำแหน่งคนก่อนของพระองค์เป็นทายาทสายตรงของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 พระเจ้าอ็องรีที่ 3 ซึ่งอยู่ในราชวงศ์วาลัว สือเชื้อสายมาจากพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส พระราชโอรสองค์โตของนักบุญหลุยส์ ส่วนพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ซึ่งอยู่ในราชวงศ์บูร์บง สืบเชื้อสายมาจากโรเบิร์ต เคานต์แห่งแคลร์มงต์ พระราชโอรสองค์เล็กของนักบุญหลุยส์ ในฐานะหัวหน้าของราชวงศ์บูรบง อ็องรีทรงเป็น"เจ้าชายสืบสายพระโลหิตองค์แรก" เมื่อพระเจ้าอ็องรีที่ 3 ผู้เป็นพระเทวันและพระญาติห่าง ๆ ทรงสวรรคตใน ค.ศ. 1589 พระเจ้าอ็องรีทรงถูกเรียกตัวให้มาสืบราชบังลังก์แห่งฝรั่งเศสโดยกฏหมายซาลิก

ในช่วงแรก พระองค์ยังคงศรัทธาโปรเตสแตนต์ (นับเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสพระองค์แรก และพระองค์เดียวที่นับถือนิกายดังกล่าว) และต้องต่อสู้รบกับสันนิบาตคาทอลิก ซึ่งไม่ยอมรับว่า พระองค์จะสามารถสวมมงกุฏแห่งฝรั่งเศสในฐานะชาวโปรเตสแตนต์ ภายหลังจากสี่ปีแห่งการจนมุม พระองค์ทรงเปลี่ยนมานับถือนิกายคาทอลิกเพื่อได้รับอำนาจการปกครองเหนืออาณาจักรของพระองค์ (มีรายงานว่า ทรงอุทานว่า "Paris vaut bien une messe" (ปารีสมีค่าพอให้ร่วมมิสซา)) ในฐานะที่เป็นนักการเมืองเชิงปฏิบัติ (ในสำนวนของสมัยนั้นว่า Politique) พระองค์ทรงประกาศพระราชกฤษฎีกาน็องต์ (ค.ศ. 1598) ซึ่งได้รับรองเสรีภาพทางศาสนาแก่นิกายโปรเตสแตนต์ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นผลทำให้สงครามศาสนาของฝรั่งเศสได้ยุติลงในที่สุด

ในฐานะผู้ปกครองที่เข้มแข็ง พระเจ้าอ็องรีทรงทำงานเพื่อให้การเงินของรัฐกลับมาเป็นปกติ ส่งเสริมเกษตรกรรม ขจัดฉ้อราษฎร์บังหลวง และส่งเสริมการศึกษา ในรัชสมัยของพระองค์ การล่าอาณานิคมของฝรั่งเศสในทวีปอเมริกาได้เริ่มต้นอย่างแท้จริงด้วยก่อตั้งอาณานิคมแห่งอาคาเดีย คานาดา พอร์ท-รอยัล และควิเบก โดยตามลำดับ พระองค์ทรงมีชื่อเสียงโด่งดังในเพลงยอดนิยม "วีฟว์เลอรัวอ็องรี" (ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีของพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสในรัชสมัยของพระองค์) และในมหากาพย์ La Henriade ของวอลแตร์

Fleurette de Nérac (muerta el 25 de agosto de 1592) fue la primera amante del rey Enrique IV de Francia.

Charlotte des Essarts (1580–1651), was a French noblewoman. She was the mistress to Henry IV of France in 1607–1609. She had two daughters with the king. She was a lady-in-waiting to the queen, Maria de Medici. She participated in many political plots at court.

She was the daughter of François de Essarts, seigneur de Sautour, an equerry of the king, and his second wife Charlotte de Harlay de Chanvillon.

Before coming to the French court, Charlotte des Essarts had been a member of the household of the French ambassador in London, Christophe de Harlay, Count of Beaumont and his wife Anne Rabot. She was a relation of Beaumont.

Claude Beauvilliers de Saint-Aignan, dite Claude II en religion, née le 4 avril 1573 à La Ferté-Hubert (Loir-et-Cher) et morte le 20 janvier 1626 à Couilly (Seine-et-Marne), est une abbesse et religieuse bénédictine française.

Charlotte de Beaune Semblançay, Viscountess of Tours, Baroness de Sauve, Marquise de Noirmoutier (26 October 1551 – 30 September 1617) was a French noblewoman and a mistress of King Henry of Navarre, who later ruled as King Henry IV of France. She was a member of queen mother Catherine de' Medici's notorious "Flying Squadron" (L'escadron volant in French), a group of beautiful female spies and informants recruited to seduce important men at court, and thereby extract information to pass on to the Queen Mother.

Gabrielle d'Estrées, Duchess of Beaufort and Verneuil, Marchioness of Monceaux (French: [ɡabʁijɛl dɛstʁe]; 1573 – 10 April 1599) was a mistress of Henry IV of France. She is noted for her role in ending the religious civil wars that had plagued France for more than 30 years.

She persuaded Henry to renounce Protestantism in favour of Catholicism in 1593. Later she urged French Catholics to accept the Edict of Nantes, which granted certain rights to the Protestants. As it was legally impossible for the King to marry her as he was already married to Margaret of Valois, he controversially petitioned Pope Clement VIII for an annulment in February 1599 to end his childless first marriage, and announced his intention to marry Gabrielle and have her crowned the next Queen of France, while legitimizing their three children born out of wedlock. Her coronation and wedding never occurred due to her untimely and sudden death.

Catherine Henriette de Balzac d'Entragues, Marquise de Verneuil [katʁin ɑ̃ʁjɛt də balzak dɑ̃tʁaɡ maʁkiz də vɛʁnœj] (1579–1633) was the favourite mistress of Henry IV of France after Gabrielle d'Estrées died: her sister Marie-Charlotte de Balzac d’Entragues was also a mistress of the king. She was the daughter of Charles Balzac d'Entragues and his wife Marie Touchet, who was formerly the sole mistress of Charles IX of France.

Jacqueline de Bueil (1588–1651), was a French noblewoman and mistress to Henry IV of France in 1604-1608.

Françoise de Montmorency-Fosseux (1566-6 de diciembre de 1641), también conocida como La Belle Fosseuse o La Fosseuse, fue amante de Enrique III de Navarra (futuro Enrique IV de Francia) desde 1579 hasta 1581.

Diane d'Andoins (ou d'Andouins), dite « la belle Corisande », comtesse de Guiche, née en 1554 à Hagetmau où elle est morte en février 1620, est surtout connue pour avoir été, entre 1582 et 1591, la maîtresse du roi de Navarre Henri III, devenu le roi de France Henri IV en 1589.

Marie-Charlotte de Balzac d'Entragues (c. 1588–1664), was a French noblewoman. She was the mistress to Henry IV of France in 1605-1609. She was the daughter of Charles Balzac d'Entragues and Marie Touchet, who was formerly the sole mistress of Charles IX of France, and the sister of Catherine Henriette de Balzac d'Entragues, also mistress of Henry IV.

Jeanne du Monceau de Tignonville (* 1555 in Pau; † 1596 in Navarra), auch La petite Tignonville genannt, war durch Heirat Gräfin von Panjas und ab 1581 für eine kurze Zeit Mätresse des französischen Königs Heinrich IV.

Louise de Budos, dame de Vachères, duchesse de Montmorency (13 juillet 1575 - 26 septembre 1598), fut la seconde épouse d'Henri I^er de Montmorency, Connétable de France, et plus tard la maîtresse du roi Henri IV de France .