ใครออกเดทกับ ปาโบล เอสโกบาร์?

ปาโบล เอมิลิโอ เอสโกบาร์ กาบิเรีย (สเปน: Pablo Emilio Escobar Gaviria, ออกเสียง: [ˈpa.βlo es.koˈβaɾ]; 1 ธันวาคม ค.ศ. 1949 – 2 ธันวาคม ค.ศ. 1993) เป็นเจ้าพ่อค้ายาเสพติดชาวโคลอมเบียและผู้ก่อการร้ายด้วยยาเสพติด (Narcoterrorism) ที่เป็นผู้ก่อตั้งและผู้นำแต่เพียงผู้เดียวของแก๊งเมเดยิน ซึ่งได้รับการขนานนามว่า "ราชาแห่งโคเคน" เอสโกบาร์เป็นอาชญากรที่ร่ำรวยที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยมีมูลค่าสิทธิประมาณ 30 พันล้านเหรียญสหรัฐโดยช่วงเวลาที่เขาเสียชีวิต - ซึ่งเทียบเท่ากับ 59 พันล้านเหรียญสหรัฐในปี ค.ศ. 2019 - ในขณะที่แก๊งค้ายาของเขาได้ผูกขาดการค้าโคเคนในสหรัฐอเมริกาในช่วงต้นปี ค.ศ. 1980 และต้นปี ค.ศ. 1990

เขาเกิดในริโอเนโกรและเติบโตในเมืองเมเดยิน เอสโกบาร์ได้เข้าเรียนในระยะเวลาสั้น ๆ ที่ Universidad Autónoma Latinoamericana ของเมเดยิน แต่ก็ได้ออกมาโดยไม่จบการศึกษา เขาได้ริเริ่มมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางอาญาแทน เช่น ขายบุหรี่ที่ผิดกฎหมายและใบล็อตเตอรี่ปลอม รวมทั้งมีส่วนร่วมในการโจรกรรมรถยนต์ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1970 เขาได้เริ่มทำงานให้กับผู้ลักลอบขนยาเสพติดหลายราย โดยมักจะลักพาตัวและจับคนมาเรียกค่าไถ่

ในปี ค.ศ. 1976 เอสโกบาร์ได้ก่อตั้งแก๊งเมเดยิน ซึ่งได้จำหน่ายผงโคเคน และสร้างเส้นทางการลักลอบขนของผิดกฎหมายเข้าสู่สหรัฐเป็นครั้งแรก การแทรกซึมในสหรัฐอเมริกาของเอสโกบาร์ทำให้เกิดความต้องการโคเคนจำนวนมากมายเท่าทวีคูณ และในปี ค.ศ. 1980 ได้คาดการณ์ว่า เอสโกบาร์ได้นำโคเคนจำนวน 70 ถึง 80 ตัน เข้าสู่ประเทศจากโคลอมเบียเป็นรายเดือน ส่งผลทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในโลกอย่างรวดเร็ว แต่ก็ได้ต่อสู้กับแก๊งค้ายาอื่น ๆ ที่เป็นคู่แข่งทั้งในและต่างประเทศอย่างต่อเนื่อง นำไปสู่การสังหารหมู่และการฆาตกรรมของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้พิพากษา ชาวบ้าน และนักการเมืองที่มีชื่อเสียง ทำให้โคลอมเบียกลายเป็นเมืองหลวงแห่งฆาตกรรมของโลก

ในการเลือกตั้งรัฐสภาโคลอมเบีย ปี ค.ศ. 1982 เอสโกบาร์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกผู้แทนของสภาผู้แทนราษฎรซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการทางเลือกเสรีนิยม ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเป็นผู้รับผิดชอบโครงการชุมชน เช่น การสร้างบ้าน และสนามฟุตบอล ซึ่งทำให้เขาได้รับความนิยมในหมู่คนท้องถิ่นในเมืองที่เขาแวะเวียนมา อย่างไรก็ตาม เอสโกบาร์ได้ถูกรัฐบาลโคลอมเบียและสหรัฐประณาม ที่คอยยับยั้งความทะเยอทะยานทางการเมืองของเขาเป็นประจำและผลักดันให้มีการจับกุมเขา โดยมีการเชื่อถือกันอย่างกว้างขวางว่า เอสโกบาร์จะจัดเตรียมการวางระเบิดตึกอาคารฝ่ายบริหารจังหวัดเพื่อความมั่นคง(Administrative Department of Security-DAS) และอาเบียงกา เที่ยวบินที่ 203 เพื่อเป็นการตอบโต้

ในปี ค.ศ. 1991 เอสโกบาร์ได้ยอมจำนนต่อทางการและถูกตัดสินจำคุก 5 ปี ในข้อหาหลายคดี แต่ยังไม่มีข้อตกลงในการส่งผู้ร้ายข้ามแดนกับประธานาธิบดีโคลอมเบีย เซซาร์ กาวิเรีย ด้วยศักยภาพในการถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำที่เขาสร้างขึ้นเอง ลา กาเตดรัล ในปี ค.ศ. 1992 เอสโกบาร์ได้หลบหนีออกมาและหลบซ่อนตัว เมื่อเจ้าหน้าที่ของทางการได้พยายามที่จะย้ายเขาไปยังสถานที่คุมขังที่มีมาตรฐานมากขึ้น ซึ่งนำไปสู่การไล่ล่าไปทั่วประเทศ เป็นผลทำให้แก๊งเมเดยินล่มสลาย และในปี ค.ศ. 1993 เอสโกบาร์ถูกสังหารในบ้านเกิดของเขาโดยตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย หนึ่งวันหลังจากวันเกิดปีที่ 44 ของเขา

มรดกตกทอดของเอสโกบาร์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ในขณะที่หลายคนได้ประณามลักษณะที่เลวร้ายของการก่ออาชญากรรมของเขา เขาถูกมองว่าเป็น"โรบินฮูด" สำหรับหลาย ๆ คน ในโคลอมเบีย ในขณะที่เขาได้ให้สิ่งอำนวยความสะดวกมากมายแก่คนยากจน การตายของเขาเป็นไปอย่างโศกเศร้าและมีผู้เข้าร่วมงานศพมากกว่า 25,000 คน นอกจากนี้ อสังหาริมทรัพย์ส่วนตัวของเขา Hacienda Nápoles ได้ถูกเปลี่ยนให้เป็นสวนสนุก และเขาได้ถูกยกย่องและติเตียนในการนำเข้าฮิปโปโปเตมัสมายังโคลอมเบีย ชีวิตของเขายังเป็นแรงบันดาลใจให้กับหรือได้ถูกนำไปแสดงละครอย่างกว้างขวางทั้งในภาพยนตร์ โทรทัศน์ และดนตรี

Virginia Vallejo García (born 26 August 1949) is a Colombian author, journalist, television and radio director, anchorwoman, model, columnist, socialite, and political asylee in the United States of America.

She is one of the most relevant media personalities of her native country, known for her interviews of presidents, politicians, international celebrities, musicians, authors and scientists. She has been international editor of television newscasts and also anchorwoman, when she won twice the prize as the best anchorperson of Colombia. Her programs for TV Impacto, her own company, obtained the highest ratings compared to her competition. She was image and model of Di Lido pantyhose, with commercials made in Venice, Rio de Janeiro, San Juan, Bogotá and Cartagena de Indias. She has been invited by foreign governments, like Israel and Taiwan, to cover historical events. Virginia was the only Colombian journalist in charge of the radio transmission of the “Wedding of the century” between Charles and Diana, in London, on July 29, 1981, and the first journalist to interview Pablo Escobar in 1983, when he was just an aspiring politician. She also presented other type of programs, like musical shows with the most famous singers and orchestras of her time. Due to her voice, education, beauty and elegance, Vallejo has become an icon of the Colombian media, and thanks to her unique story, a contemporary legend. She is now a bestseller author, translated to many languages.

On 18 July 2006, the DEA took her out of Colombia in a special flight to save her life and cooperate with the Department of Justice in high-profile cases, after she had signaled several Colombian presidents and politicians as beneficiaries or accomplices of the leading cocaine cartels.

In 2007, she published her first book, Loving Pablo, Hating Escobar, which led the Colombian Supreme Court to reopen the cases of the Palace of Justice siege in 1985, and the assassination of the presidential candidate Luis Carlos Galán in 1989. The book was translated to fifteen languages and made into a movie in 2018, with the Spanish actress Penélope Cruz in the role of the journalist.

Since 2006, Virginia Vallejo lives in Miami, Florida. In 2009, she became a columnist of a Venezuelan opposition newspaper, and, in 2019, television journalist for the international channel Actualidad RT. On May 1, 2025, she launched her new book, El alucinante País Dorado, the first of a trilogy of novels inspired in the recent history of Colombia and her personal life.