ใครออกเดทกับ Gilbert Bécaud?

Gilbert Bécaud , né François Gilbert Léopold Silly le 24 octobre 1927 à Toulon et mort le 18 décembre 2001 à Boulogne-Billancourt, est un chanteur, compositeur et pianiste français.

Au cours de sa carrière, il se produit trente trois fois sur la scène de l'Olympia, où il gagne son surnom de « Monsieur 100 000 volts » en raison de son sens du swing, du fait des passions qu'il soulevait dans son sillage et de ses fans qui, souvent, à ses débuts, cassaient par enthousiasme les fauteuils. Il laisse l'image d'un homme énergique, toujours en mouvement. Sa cravate à pois, ses quelque neuf cents chansons et sa main sur l'oreille (un geste spontané, de l'ordre du tic), sont d’autres images spécifiques qui ont marqué les esprits.

Mes mains, Nathalie, Le Jour où la pluie viendra, Je t'appartiens et Et maintenant s'inscrivent parmi les grandes chansons de l'artiste. Sa carrière internationale lui permet d'enregistrer ses chansons en anglais, allemand, italien et espagnol.

Plusieurs de ses compositions s'imposent à l'étranger, notamment aux États-Unis (What Now My Love pour Et maintenant, Let It Be Me…).

Janet Edith Woollacott (4 November 1939 – 13 November 2011) was a British-born French singer and dancer. She began dancing in the early 1960s, working on the Côte d'Azur, and launched her singing career in 1969. She released a few solo singles and later sang with the group Stone Age, alongside her fourth husband, Dominique Perrier. She was previously married to Claude François, Jean-Paul Barkoff, and Jean Sarrus. She also had a relationship of several years with Gilbert Bécaud, with whom she had one daughter, her only child. Woollacott died after a long illness on 13 November 2011.

บรีฌิต อาน-มารี บาร์โด (ฝรั่งเศส: Brigitte Anne-Marie Bardot; 28 กันยายน พ.ศ. 2477 — 28 ธันวาคม พ.ศ. 2568) อดีตนักแสดงและนักร้องชาวฝรั่งเศส

เธอเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงคนแรก ที่ใบหน้าถูกใช้เป็นต้นแบบของมารียาน (ฝรั่งเศส: Marianne) สัญลักษณ์ของประเทศฝรั่งเศส ระหว่างปี 1968 ถึง 1978 ตามด้วยเมอรีล แมททีกซ์ และกาทรีน เดอเนิฟว์

ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 บาร์โดได้มีบทบาททางการเมือง โดยเธอได้แสดงความเห็นทางการเมืองในด้านการอพยพชาวมุสลิมในประเทศฝรั่งเศส และรักร่วมเพศ