ใครออกเดทกับ พระเจ้าเปโดรที่ 3 แห่งอารากอน?

พระเจ้าเปโรที่ 3 (อารากอน: Pero III; กาตาลา: Pere III; สเปน: Pedro III) หรือ พระเจ้าเปโรมหาราช (อารากอน: Pero lo Gran; กาตาลา: Pere el Gran; สเปน: Pedro el Grande; ค.ศ. 1239 – 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1285) เป็นพระมหากษัตริย์ราชวงศ์อารากอนแห่งราชอาณาจักรอารากอน (ในพระนาม เปโรที่ 3) และพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรบาเลนเซีย (ในพระนาม เปเรที่ 1) และเคานต์แห่งบาร์เซโลนา (ในพระนาม เปราที่ 2) ตั้งแต่ ค.ศ. 1276 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1285 พระเจ้าเปโรทรงพิชิตราชอาณาจักรซิซิลีได้ในปี ค.ศ. 1282 พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระปรีชาสามารถมากที่สุดองค์หนึ่งของราชอาณาจักรอารากอนในยุคกลาง

Macalda di Scaletta (or Machalda; c. 1240 in Scaletta Zanclea – after October 14, 1308? in Messina) was a Sicilian baroness and lady-in-waiting during the Angevin and Aragonese periods. The daughter of Giovanni di Scaletta and a Sicilian noblewoman, Macalda was noted for her political conduct, inclination to betray marriage (political and human), and for her promiscuous sexual habits; because of this dissoluteness, even having a brush with "suspicion of incest," tended to morph into an "exhibitionism veined with nymphomania." She was the wife of the Grand Justiciar of the Kingdom of Sicily, Alaimo da Lentini.

Reportedly ambitious, judicious, and educated in matters of the military, Macalda deployed her influence first in the circle of Charles of Anjou and then at the court of Peter III of Aragon, whom, according to a chronicler of the time, Macalda tried to seduce, but without success. She lived in a time of upheavals in the Kingdom of Sicily, which were marked by the bloody revolt of the Sicilian Vespers, and which led to the change from Angevin to Aragonese rule.

Practicing intrigue at court, but also vying with Queen Constance of Hohenstaufen, Macalda had a role in at first favoring, and then toppling, the political fortunes of her second husband, the Alaimo da Lentini, who had been one of the major champions of the Sicilian Vespers.

Macalda's career has left behind a recognizable historical trace, though variously treated in the chronicles of her time. One of these, the Historia Sicula by the contemporaneous Messinese chronicler Bartholomaeus of Neocastro, is aggressive towards her character, but some suspect that the political motives influencing the pro-Aragonese Neocastro may not have been the only factor in his bitterness towards Macalda, and that he was "one of the victims of the woman's spell."

Besides her military education, Macalda is also noted for her ability to play chess, which was unusual for a woman of her time, and historical evidence suggests that she was probably the first person in Sicily who learned how to play it.

Her singular figure, inhabiting the pages of chronicle and history, is transfigured in the collective memory, in folklore, and in the collective imagination. Macalda became the protagonist of popular traditions, myths, and legends of Sicily, such as one in Catania about the well of Gammazita.

A distant echo of Macalda's passion for the Aragonese sovereign, which the chronicler Neocastro disseminated in caustic tones, also seems to reverberate in Boccaccio's storytelling, with an enormous difference of tones and accents, in a much more idealized and rarefied courtly and knightly context in the Decameron: the tale of Lisa Puccini's love for King Peter of Raona (Aragon).