ใครออกเดทกับ กาทรีน เดอเนิฟว์?

กาทรีน เดอเนิฟว์ (ฝรั่งเศส: Catherine Deneuve) นักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศสผู้เคยได้รับรางวัลซีซาร์ 2 สมัย และเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ และรางวัลบาฟตา มีชื่อเสียงจากบทบาทในภาพยนตร์ของรอเฌ วาดีม, ลุยส์ บูญวยล์, โรมัน โปลันสกี, ฌัก เดอมี และฟร็องซัว ทรูว์โฟ

กาทรีน เดอเนิฟว์ มีชื่อจริงว่า กาทรีน ฟาเบียน ดอร์เลอัก (Catherine Fabienne Dorléac) เป็นบุตรคนที่สามของสามีภรรยานักแสดง มอริส ดอร์เลอัก และเรอเน เดอเนิฟว์ มีพี่สาวที่เป็นนักแสดงเช่นกัน ชื่อ ฟร็องซวซ ดอร์เลอัก ส่วนเธอใช้นามสกุลของมารดาในการแสดง

กาทรีน เดอเนิฟว์ เริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 13 ปี โดยรับบทนักแสดงประกอบเล็ก ๆ เริ่มมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์หลาย ๆ เรื่องของรอเฌ วาดีม และโด่งดังจากภาพยนตร์เพลงของฌัก เดอมีในปี 1964 เรื่อง Les Parapluies de Cherbourg (Umbrellas of Cherbourg) ต่อมาในปี 1967 เธอได้แสดงภาพยนตร์เพลงอีกเรื่องหนึ่งของเดอมี ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบยอดเยี่ยม คือ Les Demoiselles de Rochefort (The Young Girls of Rochefort) โดยแสดงนำคู่กับฟร็องซวซ ดอร์เลอัก พี่สาว ก่อนพี่สาวของเธอจะเสียชีวิตเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์

ผลงานอื่นของกาทรีน เดอเนิฟว์ ที่ได้รับคำชื่นชมได้แก่ Repulsion (1965) ของโรมัน โปลันสกี, Belle de Jour (1967) และ Tristana (1970) ของลุยส์ บูญวยล์, Le Dernier métro (1980) ของฟร็องซัว ทรูว์โฟ ซึ่งได้รับรางวัลซีซาร์ และ The Hunger (1983) ของโทนีย์ สก็อตต์ ที่มีบทเลสเบียนที่อื้อฉาวกับซูซาน ซาแรนดอน

ผลงานในระยะหลัง ที่สำคัญได้แก่ บทนำใน อินโดจีน (1992) ได้รับรางวัลซีซาร์ และเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในฐานะนักแสดงนำ ส่วนตัวภาพยนตร์ได้รับรางวัลในสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ทั้งรางวัลออสการ์ และรางวัลลูกโลกทองคำ ในปี 2000 เธอรับบทสมทบใน Dancer in the Dark กำกับโดยลาร์ส ฟอน เทรียร์ นำแสดงโดยปีเยิร์ก ซึ่งได้รับรางวัลปาล์มทองคำจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์

กาทรีน เดอเนิฟว์ ยังมีผลงานในฐานะนางแบบ เธอเคยเป็นนางแบบให้กับสินค้าน้ำหอมชาแนล เสื้อผ้าอีฟว์ แซ็ง โลร็อง, กระเป๋าหลุยส์ วิตตอง, ลอรีอัล ใบหน้าของเธอถูกใช้เป็นต้นแบบของมารียาน (Marianne) สัญลักษณ์ของประเทศฝรั่งเศส ระหว่างปี 1985 ถึง 1989 ต่อจากบรีฌิต บาร์โด

รอเฌ วาดีม (ฝรั่งเศส: Roger Vadim) เป็นผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้าง นักเขียนบทภาพยนตร์ และนักแสดงชาวฝรั่งเศส เชื้อสายเบลารุส เป็นผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง Et Dieu… créa la femme (And God Created Woman) ภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้กับบรีฌิต บาร์โด ในปี 1956 Le vice et la vertu (Vice and Virtue) ภาพยนตร์เรื่องแรกของกาทรีน เดอเนิฟว์ ในปี ค.ศ. 1963 และ Barbarella ภาพยนตร์ที่สร้างชื่อให้กับเจน ฟอนดา ในปี ค.ศ. 1966 นักแสดงหญิงทั้งสามล้วนมีความสัมพันธ์หรือแต่งงานกับวาดีม

รอเฌ วาดีม มีชื่อจริงว่า รอเฌ วาดีม เปลมียานีกอฟ (Roger Vadim Plemiannikov) เกิดที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส บิดาเป็นชาวเบลารุส อพยพมาจากยูเครน เขาเริ่มเป็นนักแสดงละครเวทีตั้งแต่อายุ 16 ปี และเป็นผู้ช่วยเขียนบทให้กับมาร์ก อาเลแกร (Marc Allégret) ผู้กำกับชาวฝรั่งเศส-สวิส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950

วาดีมมีผลงานเขียนบทและกำกับเรื่องแรก เรื่อง And God Created Woman นำแสดงโดยบรีฌิต บาร์โด เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหมีทองคำ เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน จากเรื่อง Sait-on jamais? (No Sun in Venice ปี ค.ศ. 1957) และรางวัลสิงโตทองคำ เทศกาลภาพยนตร์เวนิส จากเรื่อง La curée (The Game is Over ปี ค.ศ. 1966)

นอกเหนือจากผลงานเขียนบทและกำกับภาพยนตร์ วาดีมยังเป็นนักเขียน เคยมีผลงานหนังสือชื่อ Bardot, Deneuve, Fonda: My Life With The Three Most Beautiful Women In The World บอกเล่าชีวิตส่วนตัวกับอดีตภรรยาสามคน ที่ได้ชื่อว่าเป็นหญิงที่สวยที่สุดในโลก

รอเฌ วาดีมเสียชีวิตในวัย 72 ปี เมื่อปี ค.ศ. 2000 ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง

Marcello Mastroianni [marˈt͡ʃɛlːo mastroˈjanːi], né le 28 septembre 1924 à Fontana Liri (Latium) et mort le 19 décembre 1996 à Paris 6^e (Île-de-France), est un acteur italien.

Il est l'un des plus grands acteurs italiens de l'histoire du cinéma ainsi que l'un des plus connus et les plus appréciés à l'étranger à partir des années 1960, notamment pour ses rôles dans sept des films de Federico Fellini dont La dolce vita (1960) et Huit et demi (1963) ainsi que pour les douze films dans lesquels il a partagé la vedette avec Sophia Loren. Capable de jongler parfaitement entre les rôles dramatiques et comiques, il est généralement associé aux grands noms de la comédie à l'italienne que sont Alberto Sordi, Ugo Tognazzi, Vittorio Gassman et Nino Manfredi.

Contrairement à ses collègues italiens, Mastroianni a également joué dans plusieurs films français, dont le plus connu est La Grande Bouffe (1973) avec Philippe Noiret et son ami Michel Piccoli. Dans ces années-là, il a également entretenu une liaison avec Catherine Deneuve, ce qui a considérablement accru sa notoriété en France.

Il a été nommé trois fois pour l'Oscar du meilleur acteur, pour Divorce à l'italienne (1961), pour Une journée particulière (1977) et pour Les Yeux noirs (1987). Il a remporté de nombreux prix majeurs : deux Golden Globes, deux BAFTA, huit David di Donatello, huit Rubans d'argent, cinq Globi d'oro et un Ciak d'oro. Avec Jack Lemmon et Dean Stockwell, il est l'un des trois acteurs à avoir remporté à deux reprises le Prix d'interprétation masculine au festival de Cannes, en 1970 pour Drame de la jalousie et en 1987 pour Les Yeux noirs de Nikita Mikhalkov. Il a remporté deux fois la Coppa Volpi à la Mostra de Venise pour Quelle heure est-il d'Ettore Scola et Un, deux, trois, soleil de Bertrand Blier. En 1990, il a reçu le Lion d'or pour l'ensemble de sa carrière et en 1993, un César d'honneur.